In memoriam
04-11-1979 – 26-08-2026
********************************************************************************************************************************
Lieve, lieve Louise,
Strijder, dat ben je.
Een paar jaar geleden kwam je bij ons in de praktijk werken als acupuncturiste. Je nam je eigen patiënten mee vanuit een andere fysiotherapiepraktijk. Wat meteen opviel, was dat je gehard binnenkwam. Je was gewend om altijd zelf de kar te trekken. Als alleenstaande moeder van twee pubers, met alles wat daarbij kwam kijken, had je geleerd om sterk te zijn en vooral op jezelf te vertrouwen.
Bij Jordens kwam je terecht in een warm bad. Dat was voor jou bijna onwerkelijk en in het begin ook wennen. Langzaam ontdekte je dat je deel uitmaakte van een team waarin je niet alles alleen hoefde te doen. Een plek waar mensen voor elkaar klaarstaan, waar je hulp mag vragen én ontvangen.
Toen werd je ziek. Niet zomaar ziek, maar ernstig ziek. Je begon aan een zwaar behandeltraject. De diagnose was hard, maar jij liet je er niet door breken. Je besloot: ik ga deze strijd aan.
En wat heb jij gevochten.
Elke keer als er een tegenvallende uitslag kwam, stond je weer op. Je maakte een nieuw plan en voerde dat uit. Dat patroon herhaalde zich keer op keer. Zelfs wanneer een slechte prognose je volledig leek neer te slaan, vond jij toch weer de kracht om overeind te komen. Jouw veerkracht was ongekend.
Begin vorig jaar zei de oncoloog dat je was uitbehandeld en dat je met je huisarts over het vervolg moest gaan praten. Ook toen nam je daar geen genoegen mee. Je stond weer op. Er kwam opnieuw een plan.
Wij organiseerden de Louisapril-maand, als een klein steuntje in de rug. Maar wat je vooral voelde, was de enorme hoeveelheid liefde om je heen. Je koos je eigen pad. Dat was niet altijd gemakkelijk, maar je bleef doorgaan. En het werkte.
Er volgden prachtige momenten. Er was zelfs een scan waarop geen kanker meer zichtbaar was. Helemaal schoon. Dat nieuws was zo ongelooflijk dat je er zelf stil van werd. Langzaam durfde je weer te genieten van de vooruitgang.
Totdat er weer een klein pijntje kwam. Misschien van al het sporten en bewegen, dachten we nog. Helaas bleek het anders. De tumor was teruggekeerd, gemuteerd.
Inmiddels zijn alle behandelmogelijkheden uitgeput. Alles wat mogelijk was, is geprobeerd. De ziekte haalt je langzaam in.
En toch…
Ook nu sta je weer op.
Je maakt opnieuw een plan. Voor jouw jongens regel je alles wat je kunt regelen. Je neemt bewust de tijd om met aandacht afscheid te nemen van de mensen die je lief zijn. Je lichaam vraagt steeds meer van je en tegelijkertijd kijk je met rust uit naar het laatste plan. Het plan dat binnenkort zal volgen.
Lieve Louise,
Ik zocht op wat jouw naam betekent.
Louise betekent: strijder.
En dat klopt.
Maar jouw verhaal gaat over méér dan strijden. Het gaat over veerkracht. Over moed. Over liefde. Over nooit opgeven. Over blijven leven, ook wanneer het leven ongelooflijk moeilijk wordt.
Je hebt ontzettend veel voor ons betekend. Je bent een inspiratie en een voorbeeld voor ons allemaal.
Je zei ooit dat je je een echte Jordens voelde.
Dat bén je.
En dat zul je altijd blijven.
Ook nu.
Ook in deze laatste fase.
We staan, denkbeeldig, in een grote kring om je heen.
Met liefde.
Met dankbaarheid.
En met diep respect.
Dag, lieve Louise.